Zaloguj
Reklama

Kolka niemowlęca: przyczyny, zasady postępowania

Kolka niemowlęca: przyczyny, zasady postępowania
Fot. medforum
(4)

Podsumowanie wiadomości o przyczynach kolki jelitowej, różnicowaniu jej objawów z innymi stanami chorobowymi i zasadach postępowania z niemowlęciem mającym kolkę jelitową.

Reklama

Zaburzenia funkcjonowania rodziny jako przyczyna kolek jelitowych

Niezwykle istotną przyczyną kolek jelitowych są zaburzenia psychospołeczne, określane ogólnie jako zaburzenia interakcji pomiedzy dzieckiem i matką lub jako rodzina dysfunkcjonalna. Wielu rodziców reaguje negatywnie na takie sugestie, ale niepodważalnym faktem jest obserwacja, że bardzo częstą przyczyną kolek jelitowych i zaparć u niemowląt są problemy emocjonalne i zaburzenia funkcjonowania rodziny. Małe dziecko, pomimo pozornej "nieświadomości prawdy" o swoim otoczeniu, jest prawdziwym barometrem emocji i różnorodnych problemów domowych. Niemowlę nawiązuje z rodzicami silny kontakt pozawerbalny i doskonale wyczuwa atmosferę emocjonalną otoczenia.

Nawet bardzo małe dzieci potrafią wyczuć stres oraz złe emocje panujące w najbliższym otoczeniu i manifestować to różnorodnymi objawami somatycznymi, takimi jak drażliwość, zaburzenia łaknienia, kolki czy zaparcia. W praktyce objawy tego typu obserwujemy najczęściej u dzieci z rodzin niepełnych, wewnętrznie skonfliktowanych oraz u dzieci rodziców bardzo młodych, którzy sami są jeszcze niedojrzali emocjonalnie. Częstym zjawiskiem w rodzinach dzieci cierpiących na kolki jest mieszkająca razem z rodzicami i nadmiernie ingerująca w życie rodziców babcia dziecka. Niestety, mało która z takich rodzin potrafi uzyskać świadomy wgląd w prawdziwe przyczyny dolegliwości swojego dziecka i zaakceptować diagnozę lekarza i psychologa.

Dyschezja i zaparcia jako przyczyna kolek jelitowych

Specyficznym zaburzeniem wieku niemowlęcego, mylonym niekiedy z kolkami jest tzw. dyschezja, czyli nagle pojawiający się piskliwy krzyk, trwający 10-30 minut, połączony z zaczerwienieniem twarzy i poprzedzający oddanie miękkiego stolca. Zaburzenie to występuje u niemowląt w wieku 1-3 miesięcy. Dyschezja jest skutkiem niedojrzałości mechanizmu koordynującego akt defekacji z zaciskaniem głośni, co jest niezbędne do skutecznego zwiększenia ciśnienia wewnątrzbrzusznego. Zaburzenie to nie wymaga leczenia, ustępuje samoistnie około 3 miesiąca życia.

Objawy kolkowe u niemowlęcia mogą być także spowodowane zaparciami. W takim przypadku lekiem pierwszego rzutu jest laktuloza w syropie lub inne środki o działaniu poprawiającym perystaltykę, o ile są dopuszczone do stosowania u małych dzieci. Najczęstszym błędem w leczeniu zaparć u niemowląt jest stosowanie zbyt niskich dawek leku. Minimalną skuteczną dawką laktulozy jest 1 ml na każdy kg masy ciała dziecka na dobę. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 2 ml/kg/dobę.

U dzieci powyżej 4 miesiąca, spożywających oprócz mleka także inne pokarmy, należy dbać o odpowiednią podaż płynów i przetworów z jarzyn oraz całkowicie ograniczyć podawanie słodyczy i czekolady. Unikać należy stymulowania defekacji manewrami typu wkładanie do odbytu palca lub termometru. Powtarzanie takich zabiegów wytwarza nieprawidłowy wzorzec defekacji.

Piśmiennictwo

Źródło tekstu:

  • 1) Ryżko J., Socha J. (red.) "Zaburzenia czynnościowe układu pokarmowego u dzieci i młodzieży" PZWL, Warszawa 2004.
    2) Socha J. (red.) "Żywienie dzieci zdrowych i chorych", PZWL, Warszawa 1998
    3) "Choroby czynnościowe przewodu pokarmowego. Wytyczne Rzymskie III" Opracowanie w języku polskim: Medycyna Praktyczna, wydanie specjalne 8/2007.
    4) Szajewska H: Kolka niemowlęca - interwencje lecznicze. Standardy Medyczne 2003, 5 (suplement), 116-119.

Kategorie ICD:

Kategorie ATC:


Reklama
(4)
Komentarze