Zaloguj
Reklama

Szczepienia ochronne - część III - uwagi końcowe

Autor/autorzy opracowania:

Źródło tekstu:

  • Forum Pediatryczne

Adres www źródła:

Kategorie ICD:

Kategorie ATC:


Szczepienia ochronne - część III - uwagi końcowe
Fot. Pantherstock
(5)

Ostatnia z trzech części omówienia aktualnych zaleceń w zakresie stosowania szczepień ochronnych u dzieci.

Uwagi końcowe

Wszystkie szczepionki powinny być przechowywane w temperaturze od 4-10 ºC (również w trakcie transportu). Jedyną szczepionką, którą można zamrażać jest OPV.

Szczepionki podaje się najczęściej podskórnie lub domięśniowo (wyjątek BCG - śródskórnie), zawsze należy jednak zapoznać się z zaleceniami producenta odnośnie podania.

U niemowląt szczepionki podaje się w przednio-boczną okolicę uda i dzieci starszych w okolicę mięśnia naramiennego.

W przypadku nieprawidłowego podania szczepionki lub podania mniejszej dawki szczepienie należy powtórzyć.

Wydłużenie czasu między szczepieniami nie zmniejsza ich skuteczności. Odstęp między szczepieniami można skrócić do czterech dni od terminu wyznaczonego, jeżeli odstęp ten ulegnie skróceniu powyżej pięciu dni  szczepienie należy uznać za nieważne.

Można podawać równocześnie różne szczepionki pod warunkiem podania w różne miejsca, jednoczesne podanie zwiększa odpowiedź przy nie zwiększonej ilości działań niepożądanych.

Dodatkowe podanie szczepionki atenuowanej nie stanowi zagrożenia. Może wystąpić reakcja Arthusa tj. rozległy odczyn  u osób z dużym mianem przeciwciał (znacznie przekraczający miano zapewniające odporność).

Szczepienie BCG zapobiega przede wszystkim gruźliczemu zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych, w mniejszym stopniu gruźlicy płuc.

U niemowląt matek z dodatnim antygenem HBs stosuje uodpornienie czynno-biernej. Równoczasowo immunoglobulina i pierwsza dawka szczepienia  ( w inne miejsca ciała), które kontynuowane jest w schemacie 0-1-2-12 z dawką przypominającą po 5 latach.

U osób z obniżoną odpornością, również w trakcie leczenia immunosupresyjnego stosuje się podwójną dawkę szczepionki przeciwko WZW B.

Szczepionkę przeciwko WZW B podaje się wyjątkowo podskórnie u osób chorych na  hemofilię.

Jeżeli dziecko wypluje lub zwymiotuje OPV to szczepienie należy powtórzyć.

Wprowadzenie szczepień IPV ma na celu wyeliminowanie dzikiego wirusa szczepionkowego.

Szczepionka Td przeznaczona jest dla młodzieży i dorosłych.

Szczepionki krztuścowe całokomórkowe to zawiesina inaktywowanych komórek Bordetella pertussis zawierająca około 3000 białek. Szczepionki acelularne zawierają wyłącznie białka powodujące rozwój odporności poszczepiennej (około1-5 białek). Są bezpieczniejsze, rzadziej powodują odczyny  niepożądane. Skuteczność obydwu form jest podobna.

Dotychczas postać acelularna dopuszczona jest do stosowania u dzieci do siódmego roku życia.

Ze względu na rosnącą częstość zakażeń Bordetella pertussis, (...) istnieje konieczność doszczepiania dzieci starszych.

Zalecane jest aby szczepić dzieci przeciwko HiB. Nosicielstwo HiB w nosogardle jest bardzo częste, a ryzyko zakażenia do piątego roku życia wysokie. Szczepienie powinno się wykonać w pierwszym półroczu życia w schemacie 0-1-2-12, możliwie razem ze szczepieniem DTP. Nie powinno szczepić się niemowląt poniżej szóstego tygodnia życia. Zbyt wczesne zaszczepienie może nie wywołać odporności. W przypadku gdy cykl szczepienia podstawowego zaczyna się w drugim półroczu życia schemat wygląda: 0-1-12. Po ukończeniu pierwszego roku życia szczepienie podstawowe złożone jest z jednej dawki, nie podaje się dawki przypominającej. Stosuje się szczepionki skoniugowane tzn.  antygen węglowodanowy jest sprzężony z nośnikiem białkowym ponieważ dzieci do 2 roku życia nie wytwarzają odporności wyłącznie na antygen węglowodanowy.

Nie szczepi się dzieci powyżej piątego roku życia, ponieważ u starszych dzieci zakażenia HiB są rzadsze i nie stanowią tak dużego zagrożenia jak u dzieci młodszych.

Źródła

L. Bernatowska Pediatria po dyplomie, Vol 8 nr 1 Szczepienia ochronne, 11-20

Specjalistyczny Internetowy Serwis Medycyny Praktycznej- Pediatria

Poradnik dla lekarzy Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego „Uodpornienie sztuczne przeciw chorobom zakaźnym u dzieci i młodzieży” pod redakcją B. Woynarowskiej i I. Szajner-Milart

(5)
Reklama
Komentarze