Zaloguj
Reklama

Zaburzenia rozwoju płci

Autor/autorzy opracowania:

Kategorie ATC:


Zaburzenia rozwoju płci
Fot. Pantherstock
(3)

Płeć człowieka to zespół cech somatycznych oraz psychicznych. Płeć rozróżnia kobietę od mężczyzny. Z punktu widzenia biologicznego płeć to zdolność organizmu do wytwarzania komórek rozrodczych. Psycholodzy natomiast rozumieją płeć jako spontaniczną gotowość do posługiwania się wymiarem płci w odniesieniu do siebie i świata.

W celach klinicznych oraz naukowych wyodrębnia się szereg kryteriów określających płeć tj. pojęcia płci:

  • chromosomalnej (genetycznej);
  • gonadalnej;
  • hormonalnej;
  • genitalnej ( zewnętrznych narządów płciowych);
  • płci metrykalnej ( określanej po urodzeniu);
  • psychicznej ( orientacja psychoseksualna).


U prawidłowo rozwijającego się człowieka wymienione kryteria określające płeć są zgodne: płeć męska lub żeńska.


Dziecko, które urodziło się z nietypowo ukształtowanymi narządami płciowymi- w przeszłości określano jako obojniacze. Obecnie na podstawie wielu publikacji, badań przyjęto nowy termin- zaburzenia rozwoju płci czyli DSD. Jest to poprawne określenie wszystkich nieprawidłowości, które dawniej klasyfikowano właśnie jako obojniactwo, obojniactwo rzekome, interrseksualizm, odwrócenie płci.

Zaburzenia determinacji płci występują u 1 noworodka na 20 000 urodzeń, natomiast zaburzenia różnicowania płci przejawiające się wadami narządów płciowych są częstsze i dotykają 0,77 na 100 000 urodzonych noworodków. W Polsce występowanie takich wad to 24 na 10 000 urodzeń.

Pierwszym krokiem w diagnostyce jest przeprowadzenie wywiadu, w którym lekarz powinien uwzględnić kwestie:

  • przyjmowania przez kobietę ciężarną hormonów, występowanie u kobiety przed ciążą cech męskich;
  • pokrewieństwa między rodzicami dziecka;
  • rodzinnego występowania atypii narządów płciowych;


Kolejnym etapem jest obejrzenie noworodka i poszukiwanie zmian w jego budowie ciała oraz zbadanie zewnętrznych narządów płciowych.

 

fot.pantherstock



Uważa się, iż dziecko z DSD powinno być pod opieką zespołu wielospecjalistycznego, który powinien być kierowany przez endokrynologa dziecięcego we współpracy z genetykiem, radiologiem, urologiem dziecięcym, neonatologiem, pediatrą, psychologiem, pediatrą i ginekologiem dziecięcym. Nie można również zapomnieć o rodzicach, którzy powinni mieć przez cały czas wsparcie psychologa.

Wstępna diagnostyka DSD dziecka powinna obejmować:

  • badanie karitypu ( test chromosomu X i Y);
  • badanie ultrasonograficzne nerek;
  • badanie moczu;
  • oznaczenie elektrolitów we krwii;
  • ozaczenie stężeń testosteronu oraz gonadotropin we krwi.

Badaniami uzupełniającymi może być rezonans magnetyczny, weryfikacja płci nadanej po urodzeniu, testy genetyczne w kierunku rozpoznania mutacji.

Należy pamiętać, iż ocena kariotypu nie rozstrzyga definitywnie o rodzaju płci. Istotne jest również wykonanie ultrasonograficzne bądź laparoskopia.
 

(3)
Reklama
Komentarze