Zaloguj
Reklama

ADHD - czy Twoje dziecko ma z tym problem?

Autor/autorzy opracowania:

Źródło tekstu:

  • Oficjalna Strona Polskiego Towarzystwa ADHD

ADHD - czy Twoje dziecko ma z tym problem?
Fot. ojoimages
(5)

Zespół Nadpobudliwości Psychoruchowej to najczęściej występujące zaburzenie psychiczne okresu dzieciństwa.

Prowadzi on do istotnego upośledzenia funkcjonowania oraz zwiększającym ryzyko wystąpienia innych zaburzeń psychicznych, takich jak zaburzenia zachowania i nadużywanie substancji psychoaktywnych.

Zespół nadpobudliwości psychoruchowej występuje na całym świecie i we wszystkich kulturach. Jego częstość wśród dzieci w wieku 7-13 lat jest oceniana na 3-5%, z przewagą występowania u chłopców.

Szacuje się, że w Polsce rozpowszechnienie zespołu nadpobudliwości jest podobne jak w innych krajach Europy i Świata. U 60% pacjentów objawy utrzymują się też w okresie dorosłości. Niestety, tylko ok. 20% pacjentów jest objętych specjalistycznym leczeniem.

W polskim piśmiennictwie medycznym, na określenie zespołu nadpobudliwości psychoruchowej u dzieci, używa się obecnie dwu nazw:
- amerykańskiej - Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD), czyli zespół nadpobudliwości psychoruchowej z zaburzeniami koncentracji uwagi,
- europejskiej - Hyperkinetic Disorder, czyli zespół hiperkinetyczny lub zaburzenia hiperkinetyczne.

Przyczyny ADHD nie są znane do końca. Największe znaczenie mogą mieć czynniki genetyczne. Bardzo często podkreśla się także zależność między budową i funkcjonowaniem ośrodkowego układu nerwowego, a wystąpieniem nadpobudliwości. Wpływ mogą też mieć czynniki środowiskowe - ekspozycja dziecka na szkodliwe czynniki w czasie ciąży np. dym papierosowy.

Obecnie, inaczej niż jeszcze kilkanaście lat temu, uważa się, że ADHD nie jest wynikiem uszkodzenia układu nerwowego, lecz opóźnionym dojrzewaniem niektórych struktur mózgu.

Na poziomie biochemicznym, u osób z ADHD dochodzi prawdopodobnie do osłabienia działania dwu substancji (dopaminy i noradrenaliny) uczestniczących w przekazywaniu pobudzeń w układnie nerwowym. Leki stosowane w farmakoterapii ADHD zwiększają aktywność tych substancji w mózgu.

Dla ADHD charakterystyczne jest występowanie trzech grup objawów:

- zaburzeń koncentracji uwagi (krótki czas skupienia się, brak umiejętności skupienia na jednej rzeczy, łatwe rozpraszanie pod wpływem zewnętrznych bodźców, brak umiejętności długotrwałej pracy nad jednym zadaniem, gubienie i zapominanie rzeczy)
- nadmiernej impulsywności (częste wtrącanie się do rozmowy, przypadkowe i nieumyślne niszczenie rzeczy, brak umiejętności zaplanowania swoich działań na przyszłość)  
- nadruchliwości (niepokój w obrębie miejsca siedzenia - machanie nogami, rękami, wiercenie się; nadmierna gadatliwość, przymus chodzenia).

Zwykle objawy są wyraźnie widoczne już między 5 a 7 rokiem życia.

Cechą charakterystyczną ADHD jest występowanie trwałych wzorców zachowania, utrzymujących się przynajmniej przez 6 miesięcy.

Leczenie

 W 2004 r. Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne oraz Europejskie Towarzystwo Psychiatrii Dzieci i Młodzieży uznały, że leczenie ADHD powinno obejmować kilka metod terapeutycznych, w tym oddziaływania psychospołeczne, psychoterapię i farmakoterapię.
W Polsce nie ma opublikowanych standardów leczenia ADHD. 

Zachowanie dzieci z ADHD:

- stale wierci się na krześle
- macha rękami i nogami
- jest bardzo gadatliwe
- łatwo i często denerwuje się 
- ulega częstym urazom i wypadkom
- na krótko się koncentruje
- źle zapamiętuje szczegóły 
- często gubi lub zapomina rzeczy
- nie znosi zmian
- trudno przewidzieć, co zrobi
- wydaje się, że nie słucha
- nie kończy czynności
- ma kłopoty z przestrzeganiem zasad
- wszystko je rozprasza
- bywa agresywne
- nie potrafi się skupić na jednym 
- ma kłopoty z planowaniem
- nie kończy rozpoczętych zadań
- nie przewiduje niebezpieczeństw
- ma wieczny bałagan wokół siebie

(5)
Reklama
Komentarze