Elektroencefalografia (EEG) polega na rejestracji potencjałów czynnościowych generowanych przez zewnętrzne warstwy kory za pomocą elektrod umieszczonych na głowie. Elektrody rozmieszczane są na powierzchni głowy w standartowych punktach odpowiadających określonym okolicom anatomicznym.

Zastosowanie:
o diagnostyka różnicowa między chorobami organicznym, a powstałymi na tle czynnościowym
o umiejscowienie procesu chorobowego w określonej strukturze OUN
o diagnostyka i śledzenie postępu choroby w niektórych zaburzeniach:
· padaczka
· guzy mózgu
· następstwa urazów czaszkowych
· zaburzenia naczyniowe

Sposób wykonania badania
Wynikiem badania jest zapis kilku do kilkunastu krzywych, które przedstawiają wartości potencjałów między odpowiednimi parami elektrod. Rejestruje się zapis:
- spoczynkowy - badany siedzi lub leży nieruchomo z zamkniętymi oczami
- po stymulacji:
- hiperwentylacja
- fotostymulacja
- reakcja zatrzymania (zanik fal alfa po otwarciu oczu)
- rzadko inne (np.: sen, leki, alkohol)

Zapis
Zasadniczym elementem zapisu eeg jast fala, czyli prosta, krótkotrwała zmiana potencjału elektrycznego mózgu. Jeśli fala powtarza się wielokrotnie można mówić o rytmie. Można wyróżnić następujące fale i rytmy:
 

Prawidłowy zapis
W spoczynku w dorosłego człowieka dominuje rytm alfa, przemieszany z rytmem beta. Zapis jest symetryczny (strony: lewa-prawa) oraz reaktywny.
U ok. 15-30% osób występują pojedyncze fale znamienne dla nieprawidłowych eeg, u kilkunastu procent zapis ma charakter zapisu niskonapięciowego fal szybkich beta, bez manifestacji klinicznej stwierdzającej nieprawidłowość.