Obecność we krwi pacjenta przeciwciał przeciwko antygenowi rdzeniowemu "c", czyli przeciwciała anty-HBc, jest wiarygodnym dowodem przebytego kontaktu z wirusem HBV. Przeciwciała te nigdy nie powstają po szczepieniu, ponieważ szczepionka indukuje powstawanie wyłącznie przeciwciał anty-HBs. Z tego powodu oznaczenie anty-HBc jest stosowane jako test weryfikujący rozpoznanie przy wątpliwościach czy pacjent jest, czy nie jest zakażony HBV. Dodatkowo przeciwciała anty-HBc dają możliwość zróżnicowania, czy jest to zakażenie ostre, czy przebyte jakiś czas temu.

U chorych ze świeżym zakażeniem HBV, występują typowo przeciwciała w klasie IgM (anty-HBc-IgM). U chorych z długo trwającym, lub przebytym przed laty zakażeniem HBV, pozostają wyłącznie przeciwciała w klasie IgG (anty-HBc-IgG).