Ksyloza jest cukrem wchłaniającym się w sposób czynny w jelicie cienkim, krążącym potem we krwi, a następnie wydalanym z moczem. Uszkodzenie jelit (np. zanik kosmków jelita cienkiego) powoduje zmniejszenie wchłaniania się D-ksylozy, a więc niższe poziomy D-ksylozy we krwi i niższe wydalanie tego cukru z moczem.

Metodyka badania: D-ksylozę podaje się doustnie w wyliczonej dawce 0,5 grama na kg masy ciała, ale łącznie nie więcej niż 5 gramów. Następnie, w zależności od stosowanej metody, albo oznacza się stężenie D-ksylozy w surowicy krwi (powinno wynosić powyżej 20 mg%), albo jej wydalanie w moczu (w ciągu doby powinno wydalić się więcej niż 15% podanej dawki). Pomimo swojej względnej przydatności test z D-ksylozą jest współcześnie zarzucany, ponieważ nowoczesne metody diagnostyczne są dużo bardziej precyzyjne. W szczególności podkreśla się słabą wiarygodność testu z D-ksylozą u dzieci młodszych niż 8 miesięcy oraz w grupie dzieci starszych.