Leczenie depresji nie jest dla pacjenta proste, wiąże się bowiem z długim okresem oczekiwania na działanie leków.

Na początku konieczna jest edukacja dotycząca choroby, ustalenie planu leczenia, próba określenia realnego celu terapii. Psychoterapia wskazana jest w przypadkach, gdy stosowanie leków jest ograniczone (np. ciąża, uczulenie) oraz gdy obecny jest czynnik psychologiczny stymulujący chorobę (np. nieprawidłowa osobowość, problemy psychospołeczne). W farmakoterapii depresji stosuje się trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne ( np. amitryptylina, doksepina, imipramina) oraz leki o bardziej selektywnym działaniu na przekaźnictwo monoaminowe (np. sertralina, paroksetyna, citalopram, wenlafaksyna, moklobemid, bupropion). Pozytywnie odpowiada na leczenie pierwszego rzutu, bez względu na zastosowany lek, 50-60% pacjentów. Istotna poprawa występuje po około 4-6 tygodniach, a remisja po 10-12 tygodniach.

Nie ma wyraźnych różnic w skuteczności działania przeciwdepresyjnego poszczególnych leków. Starsze leki powodują jednak więcej działań nieporządanych, lecz preferowane są w ciężkich depresjach, w trakcie leczenia szpitalnego. Leki nowsze stosuje się w mniej nasilonych zaburzeniach, w leczeniu ambulatoryjnym, u pacjentów z towarzyszącymi innymi schorzeniami (np. układu krążenia, jaskrą, cukrzycą). W najcięższych przypadkach w depresjach psychotycznych możliwe jest leczenie elektrowstrząsami.

zdjęcia: ojoimages