Podstawowe cechy depresji dotyczą zaburzeń nastroju (smutek, przygnębienie, zobojętnienie), napędu (spowolnienie myślenia, odczucie pogorszenia koncentracji uwagi i pamięci, męczliwość), rytmów snu i czuwania (wczesne budzenie się, senność w ciągu dnia), lękowych (wzrost napięcia, uczucie zagrożenia) oraz licznych objawów somatycznych (zaparcia, suchość w ustach, ubytek lub wzrost masy ciała, bóle głowy umiejscowione najczęściej w okolicy potylicy i karku).
Obraz kliniczny depresji jest różnorodny. Obejmuje wiele obrazów klinicznych w zależności od nasilenia oraz dominacji jednego z objawów. W ten sposób można wyróżnić depresje prostą, z zahamowaniem, urojeniową, lękową, hipochondryczną, z natręctwami, depersonalizacyjną, oraz zespoły mieszane. Podział taki ma znaczenie praktyczne, gdyż ułatwia dobór odpowiedniego leczenia. Depresja jest poważnym schorzeniem przewlekłym o nawrotowym przebiegu. Po każdym przebytym epizodzie ryzyko pojawienia się kolejnego jest większe. Najtragiczniejszym możliwym skutkiem ciężkiej depresji jest samobójstwo (jedna na siedem osób z ciężką nawrotową depresją popełnia samobójstwo).