Krwinki białe są komórkami odgrywającymi istotną rolę w procesach obronnych ustroju. Prawidłowo ich liczba we krwi obwodowej wynosi od 4.000 do 10.000 w mm³ (w oznaczeniach według układu SI: 4,0 – 10,0 x 10⁹/l). Leukocytozą nazywa się więc zwiększenie liczby krwinek białych powyżej 10,0 x 10⁹/l. Należy pamiętać, że leukocytoza (WBC) jest badaniem bardzo orientacyjnym i ogólnym, które ocenia łączną liczbę krwinek białych. Na tę liczbę składają się różne rodzaje krwinek, głównie granulocyty obojętnochłonne, granulocty zasadochłonne, granulocyty kwasochłonne, limfocyty i monocyty. Powinny one występować we krwi w określonych proporcjach, które ocenia się na podstawie rozmazu krwi obwodowej (najlepiej liczonego ręcznie przez technika analityki – tzw. wzór Schillinga).

Pełna interpretacja podwyższonej leukocytozy jest możliwa tylko po wykonaniu ręcznego rozmazu krwi obwodowej. Podwyższenie leukocytozy jest często zjawiskiem fizjologicznym i naturalnym. Wynik taki nie powinien dziwić gdy krew była pobrana po dużym wysiłku fizycznym, lub po incydencie znacznego podniecenia psychicznego, po spożyciu dużego posiłku (zwłaszcza białkowego), a także przy gorączce (niezależnie od jej przyczyny) i przy przebywaniu w pomieszczeniu o nadmiernie wysokiej temperaturze. Jest to również zjawisko fizjologiczne i oczekiwane przy aktualnie toczącej się lub świeżo przebytej ostrej infekcji. Znanym faktem jest występowanie wyższej leukocytozy u osób z nadwagą i otyłością.