Szczepionka pełnokomórkowa przeciwko krztuścowi, połączona z antygenami tężca i błonicy (szczepionka DTP) jest jedną ze szczepionek dających relatywnie dużą reaktywność immunologiczną, a co za tym idzie stwarzającą ryzyko nasilonych odczynów poszczepiennych. Dodatkowym czynnikiem ryzyka jest też konieczność podania trzech dawek tego samego antygenu w krótkich odstępach czasu. Niestety nie ma aktualnie innej metody uzyskania odporności przeciwko tej bardzo poważnej i grożącej licznymi powikłaniami chorobie, jaką jest krztusiec.

Stanem całkowicie normalnym po szczepieniu DTP jest powstanie miejscowego bolesnego zaczerwienienia i obrzęku, niekiedy nawet z powiększeniem okolicznych węzłów chłonnych. Normalne jest też podwyższenie się ciepłoty ciała nie przekraczające 39 stopni, złe samopoczucie, drażliwość lub senność dziecka. Niekiedy obserwuje się brak apetytu oraz wymioty lub luźniejsze stolce. Objawy te powinny ustąpić w ciągu 2-3 dni.

Nasilonym odczynem poszczepiennym nazywamy wystąpienie w ciągu 72 godzin po szczepieniu objawów takich jak: przewlekły, trwający ponad 3 godziny płacz lub krzyk (zwłaszcza krzyk o wysokich tonach, odmienny od zwykłego płaczu dziecka), zaburzenia świadomości, drgawki lub inne ogniskowe objawy neurologiczne, omdlenie lub epizod zwiotczenia z osłabieniem reaktywności dziecka, gorączka przekraczająca 39 stopni (o ile nie było innej przyczyny mogącej spowodować gorączkę).

Niepożądanym odczynem poszczepiennym jest też wystąpienie uogólnionej reakcji alergicznej w ciągu do 24 godzin po szczepieniu.