Stwierdzenie Staphylococcus aureus w wymazie z gardła lub nosa nie zawsze wymaga bezwzględnego leczenia antybiotykiem. Stała obecność gronkowców w naszym najbliższym środowisku oraz u co najmniej 30% zdrowych ludzi w otoczeniu dziecka powoduje, że nawet po skutecznej eliminacji gronkowca z gardła lub nosa dziecka, bardzo łatwo i szybko dochodzi do ponownej kolonizacji nowymi szczepami tej bakterii.

Ewentualne leczenie antybiotykiem może niekiedy być nawet szkodliwe. W miejsce "łagodnych" i wrażliwych na wszystkie antybiotyki bakterii, fizjologicznie znajdujących się w gardle i nosie, mogą wejść nowe szczepy gronkowca, bardziej chorobotwórcze i oporne na większość rutynowo stosowanych antybiotyków (tzw. szczepy MRSA).

Niewątpliwie należy leczyć wszystkie przypadki objawowych zakażeń gronkowcowych, zwłaszcza zakażeń szczepami znanymi jako bardziej patogenne (MRSA). Szczególnej czujności wymagają także zakażenia gronkowcowe u dzieci przewlekle chorych na inne schorzenia (nerek, wątroby, płuc) oraz u dzieci młodszych i cierpiących na różnorodne zaburzenia odporności.

Leczenia wymagają też bezobjawowi nosiciele stykający się z najmniejszymi dziećmi lub z osobami z obniżoną odpornością (personel oddziałów noworodkowych, oddziałów chirurgicznych i onkologicznych, pracownicy żłobków i przedszkoli, kuchni itp.). W innych przypadkach rutynowe leczenie nosicielstwa jest bardzo kontrowersyjne.

Niezależnie od powyższych rozważań należy podkreślić, że diagnostyka i leczenie zakażeń Staphylococcus aureus w każdym przypadku musi być prowadzona pod nadzorem i tylko na wyraźne zalecenie lekarza.

W postępowaniu domowym należy przestrzegać podstawowych zasad higieny, zwłaszcza przy obecności w domu dzieci do 3 roku życia lub dzieci przewlekle chorych. Nie należy samodzielnie "rutynowo" wykonywać wymazów, ani naciskać na lekarza aby zlecał leki przeciwbakteryjne w celu eliminacji nosicielstwa gronkowców, bowiem efekt końcowy może być odwrotny od oczekiwanego.