Cysta jest zakaźna dla ludzi. Cysty lamblii są bardzo oporne na warunki środowiska. Potrafią przetrwać w wilgotnej ziemi przez  4-5 miesięcy. Nie zabija ich nawet chlorowanie wody. Możliwe są więc epidemie spowodowane skażeniem wody wodociągowej. Cysty wydalają się z kałem tylko okresowo, dlatego przy podejrzeniu lambliozy zaleca się co najmniej trzykrotne badanie kału w pewnych odstępach czasu. Częstość występowania zakażenia Lamblia intestinalis jest różna w zależności od badanej populacji. Ocenia się, że średnio (licząc razem dzieci i dorosłych) w Polsce zakażonych jest około 3% populacji. Odsetek ten jest jednak dużo większy u dzieci, gdzie osiąga około 20%. Zakaźność lambliozy w grupach nie przestrzegających zasad higieny jest tak duża, że w zamkniętych zbiorowiskach dzieci (domy dziecka, żłobki, przedszkola) odsetek dzieci, u których stwierdza się zakażenie może dochodzić nawet do 70%.

Okresem największej podatności na zakażenie jest wiek 4-5 lat. Wydaje się, że większość zakażeń Lamblia intestinalis nie daje żadnych objawów, nosiciele mogą być jednak źródłem zakażenia dla innych dzieci. Możliwe jest samoistne pozbycie się pasożyta. Nasilone objawy kliniczne występują u około 10% wszystkich zakażonych dzieci. Jeżeli występują jawne klinicznie objawy lambliozy, to mogą one być bardzo różnorodne. Wśród objawów lambliozy wymienia się najczęściej: bóle brzucha, wzdęcia, uczucie pełności w jamie brzusznej, brak apetytu, kolki, biegunki, bóle głowy, przewlekłe zmęczenie, stany podgorączkowe, niedokrwistość, drażliwość, bezsenność, alergiczne zmiany skórne.