gdy... czynność ta wydaje się być bardzo częsta, obgryzaniu paznokci towarzyszą inne zachowania lękowe, niepokój czy niska samoocena, lub obgryzanie paznokci poprzedziły trudne przeżycia. Wtedy warto skontaktować się z psychologiem, pediatrą, lub ewentualnie psychiatrą dziecięcym.

Rodzice powinni sprawdzić, czy u jego podłoża nie leży jakaś konkretna przyczyna (stres, trudne przeżycia). Jeśli tak nie jest, czasem skutkuje zwykły argument kosmetyczny (np. jak ładnie wyglądałyby paznokcie twojej córki zadbane i wypielęgnowane). Nie należy nigdy śmiać się z dziecka czy porównywać je do innych dzieci, u których ten nawyk nie występuje – mają już one i tak dużo problemów wynikających z tej dolegliwości. Ważny jest wtedy dobry kontakt oraz poczucie, że jest się kochanym bez względu na to czy się ma obgryzione paznokcie czy nie.