Jak mądrze karać i nagradzać?
Naturalnie żadna skrajność nie jest dobra. Zbytni rygor wprowadzony przez rodziców prowadzi do zaburzeń, np. do nerwic, lękliwości, braku poczucia własnej wartości, agresji. Z kolei nagradzanie ponad miarę uczy m.in. egoizmu, lenistwa, niedzielenia się z innymi. Ogólna zasada mówi jednak, że należy dużo częściej nagradzać niż karać. Chwalenie, sprawianie dziecku przyjemności za określone czyny uczy je, jak powinno postępować, a przykre konsekwencje, dają mu jedynie informację, czego ma nie robić
Jaką formę powinny mieć kary i nagrody? macie jakieś sprawdzone wyśrodkowane metody podzielcie się nimi...

M.

nie ma zlotego srodka, na pewno trzeba sie bardzo pilnowac, zeby postepowac tak jak sie dziecku mowi, ze powinno sie postepowac, dziecko jest swietny obserwatorem i jesli co innego slyszy, a co innego widzi i doswiadcza, to efekt moze byc tylko jeden...

Najważniejsze to w sytuacjach gdy dziecko coś spsoci to nie wolno nam rodzicom reagować nerwowo.Musimy spokojnie aczkolwiek stanowczo wytłumaczyć dziecku dlaczego nie powinno tego a tego robić.Czasem jest nam trudno ale naprawdę tylko spokój tu pomoże.
Jeśli chodzi o nagrody to nie nagradzajmy dzieci pieniędzmi albo drogimi zabawkami.Raz na jakiś czas posadż dziecko przed sobą i oko w oko powiedz:"Zachowałeś/aś się bardzo ładnie. Jestem z Ciebie naprawdę bardzo dumna.
Nagrodami może być buziak od mamy czy taty, zabawa z rodzicami. Mozemy też dać jakiś drobny słodycz albo małą zabawkę lub gdy dziecko przez długi czas zachowywało się grzecznie kupmy mu to o czym marzyło.Będzie wiedziało że warto się starać.
I co najważniejsze gdy dziecko się buntuje i psoci spróbujmy odwrócić jego uwagę i zająć je czymś ciekawym.Pozwólmy dziecku pomagać w domowych pracach.Bawmy się z nim, często przytulajmy i mówmy jak bardzo je kochamy.
Bo nasza miłość okazana dziecku czyni cuda.
Pozdrawiam
Mama 2,5 letniej Antosi.

jestem mamą 2,5 rocznego kubusia i czytam dużo na temat wychowania dziecka jestem niedoświadczoną mamusią bo kubus jest pierwszy ale uważam że nie ma złotego środka na dziecko po prostu trzeba mu poświęcać jak najwięcej czasu , dużo tłumaczyć jak robi zle i jak robi dobrze to chwalić nagradzać np.lizkiem , cukierkiem .Dodam ze moj syn ma skazę białkową i nie moze za duzo jeść ,to słodycze są dla niego wielką nagrodą. A pozatym dużo dużo cierpliwości życzę wszystkim mamom bo to naprawdę
się opłaca GORąCO POZDRAWIAM

duzo miłości, cierpliwości i stanowczej konsekwencji-to złote środki

Podstawą jest konsekwencja obojga rodziców, nie może byc między nimi zgrzytów bo dziecko szybko to wyczuje i wykorzysta. Miłośc narzuci sama odpowiednie rozwiązania dlatego najlepiej chyba tylko troszkę korzystać z książek, odrobinę z porad babci, troszke więcej z doświadczeń innych mam a najwięcej z własnego instynktu, po to przecież go dostałysmy Kochane Mamy.

Dziecko należy wychować tak aby słodki owoc zbierać ze wspólnego wychowania rodziców, ewentualnie partnerów.Rodzice muszą dać przykład swoim zachowaniem aby dziecko widziało i wiedziało jak ma się zachować.
Parę wskazówek ode mnie:

1. Nie pozwalać dziecko na wszystko, jeśli nawet jest dziecko jedynakiem.
2. Wszystkie dzieci kochać równo, aby dziecko nie czuło,że jego rodzeństwo jest faworyzowane przez rodziców.
3. pozwalać dziecku na próbowanie i zasmakowanie życia np. poprzez pozwolenie na wykonywanie czynności domowych
4.Kary dziecka ustalać wspólnie z partnerem, tatą.
5. Nagradzać, gdy wymaga tego konieczność, ale nie za często.
6.uczyć dziecko miłości, szacunku, zaufania, radzenia sobie w sytuacjach trudnych.
7. Nauczenie dziecka życia i nie bania nauki życia.
8. Oczywiście niemożna zapominać o szkole , książkach, szacunku dla ludzi wokoło
9. Towarzyszyć dziecku na każdym etapie życia i nie zapominać o jego istnieniu

Mądre dziecko warto przejrzeć
Sama sporo tam znalazłam pomocy i ciekawostek.

Miałam swoją wizję wychowania,ale skończyła się kiedy moja córeczka zaczęła być wszędobylska
Ale prawda jest jedna, trzeba tłumaczyć,tłumaczyć i jeszcze raz tłumaczyć. Mi czasem się zdarzy podnieść głos,ale to jak już mi konkretnie nerwy puszczą. A muszę przyznać,że jak na dziewczynkę,to nie zła z niej łobuziara Jak idę z Nią na spacer,to czasem z zazdrością patrzę na inne mamy jak idą spokojnie za rączkę ze swoimi maluchami,a ja za swoją biegiem
Ahhh,ale i tak cudownie jest być mamą

Mamom, które już mają swoje dzieci zazdroszczę z samego faktu posiadania dzieciaczka
Wiadomo samo posiadanie to nie wszystko, ale wychowanie go na mądrego , odpowiedzialnego człowieka momentami graniczy z cudem.
Jeśli ma się silną wolę, jest się odpornym psychiczne to można spełnić się jako rodzic

Ważne żeby dziecku nie pozwalać na wszystko.Bo im wcześniej się tą praktykę zacznie tym szybciej się dziecko przyzwyczai co mu wolno a co nie.
Nerw się nie uniknie im starsze dziecko ty więcej potrafi namącić.Wiem chociażby po swojej córce.Jak była mniejsza-straszny wymuszacz,krzyczała tupała gryzła i inne cuda,przetrwałam to przetrzymałam a jej w końcu przeszło.
Teraz jak chodzi do szkoły to czasami jest okropnie i tak jak większość dzieci nauczyła się pięknie kłamać i mącić,czasami gada takie głupoty że normalnie w głowie mi się nie mieści.Jestem tym przerażona bo nikt w domu jej nie okłamuje,nie jest tego uczona bo ja nienawidzę kłamczuchów i nie znoszę gdy ludzie innych okłamują.
W domu zaczęła cudować ,i niestety bez kary się nie obyło.
Nie mówię tu o klapsach,bo to i tak nic nie da.Podniesiony ton-żeby dziecko wiedziało że źle robi.Kolejna sprawa stanie w kącie-są to nauki przedszkolne,tak przedszkolanki każą dzieci które się okropnie zachowują.
i co najważniejsze według mnie to ukaranie w sposób specyficzny.
Czyli jak dziecko nagminnie ogląda tv- to kara zakaz oglądania tv przez miesiąc i oczywiście trzeba się trzymać ustalonych zasad.
U mnie poskutkowało jak zabrałam córce ulubioną zabawkę,niestety był ryk ale musi się nauczyć że nie wolno okłamywać nikogo.
Kolejna ważna sprawa dziecko musi mieć szacunek do osoby dorosłej,nigdy nie pozwoliłam i nie pozwolę by dzieci mówiły do mnie po imieniu.Co robi bardzo dużo rodziców a przede wszystkim dziadków.
Moja mama pozwoliła mówić do siebie po imieniu mojej córce oczywiście bardzo się córce spodobało ale jaki finał,moja Daria w ogóle nie słucha się babci i traktuje ją jak koleżankę! I co mi po takiej pomocy,jeśli ja muszę coś załatwić i zostawiam moją mamę z dzieciakami,to oczywiście córka jak by mogła to by wlazła jej na głowę...i wiecie co dalej.Nie można na to pozwolić.Jakie jest mądre wychowanie dzieci?
Takie jak kiedyś było jak my byłyśmy wychowywane.Co pokolenie jest coraz gorsze..przez tkz.amerykańskie wychowanie.Wolno dzieciom wszystko by się bezstresowo wychowywały..rezultat takiego postępowania jest wręcz fatalny.
Ja będę wychowywała swoje dzieci tak jak ja byłam wychowywana.
Mam przykład u sąsiadów.Syn sąsiadów ma teraz 11 lat.Woła na rodziców po imieniu od kąt pamiętam,pozwalali mu na wszystko.A teraz codziennie awantury właśnie przez niego pozwala sobie na wszystko już nie mówiąc jakie epitety tam lecą.Nigdy nie podejrzewała bym że tak małe dziecko będzie się tak ordynarnie zachowywać i to nie jeden przypadek.Takich dzieci jest wiele i jest to smutne.