Czesc!
Czy jeszcze ktos odwiedza to forum? chcialabym z kims porozmawiac, ale widze, ze brak nowych postow...

Moi drodzy! wiem ze to co napisze moze sie wydawac malo wiarygodne ale moge was zapewnic ze to cala prawda i oparte jest to na moim osobistych przezyciach. Mam 20 lat. Juz od jakiegos czasu dostawalam sygnaly ze cos jest nie tak, od czasu do czasu drawki, dziwny lęk przed wyjściem z domu oraz dziwny niepokój w miejsach publicznych. Ignorowal te sygnaly nie majac zielonego pojecia co to moze byc. Tydzien temu zlapalo mnie i rozlozylo calkowicie na łopatki. Straszny bol brzucha w pracy, biegunka, szybkie bicie serca. Probowalam sobie wmówić że to tylko jakas grypa zoladkowa ale podswiadomie wiedzialam ze to nerwica. Czulam sie okropnie, lezalam w domu, plakalam, serce bilo jak szalone, drgawki, zawroty w glowie, dusznosci. Oczywiscie od razu w internecie zaczelam czytac co te objawy moga znaczyc, coraz bardziej sie nakrecajac ze Bóg wie co mi jest. I teraz przejde do tego co Kochani chcialabym wam poradzic:
1. Po pierwsze nie czytajcie, nie nakrecajcie sie, tak na prawde objawy ktore macie moga sie pojawiac przy tysiacach roznych chorob, niekoniecznie nieuleczalnych
2. Po drugie nie myślcie od razu o najgorszym (czyt. jestem psychiczny, musze sie leczyc, nie dam rady, cale zycie męki, to nie ma sensu). Za każdym razem kiedy przychodza wam do glowy takie myśli uwaga: WEŹCIE GŁEBOKI ODDECH I POWTARZAJCIE SOBIE Z UŚMIECHEM NA TWARZY ŻE TO WSZYSTKO SIEDZI TYLKO W NASZEJ MAŁEJ GŁUPIUTKIEJ GŁÓWCE
3. Zmieńcie tryb życia: dużo sportu, zrezygnujcie z używek (paliłam 3 lata nałogowo, piłam codziennie po 3-4 kawy dziennie, zrezygnowałam z jednego i drugiego!), zażywajcie dużo magnezu, suplementów diety, jedzcie dużo warzyw a takze mozecie skorzystać z łagodnych srodkow uspokajajacych bez recepty na bazie ziół które można zakupić w aptece bez receptu, pijcie herbatkę z melisą.
4. Pomyslcie o ewentualnej wizycie u psychologa, czasami zwykla rozmowa, zart moze zdzialac o wiele wiecej niz trucie sie jakimis oglupiajacymi lekami
5. Pamiętajcie że każdy ma gorsze dni, chwile, każdy ma do tego prawo, jeśli cos nam nie wychodzi to nie znaczy że jestesmy beznadziejni, kazdemu potyka sie noga po to by pozniej wstac ze zdwojona sila i wiara w to ze mamy prawo do szczescia i normalnego życia.

Wiem, że dla wiekszosci osob ktore to przeczytaja wydaje sie byc to nieprawdopodobne, tez kiedy wczesniej czytalam tego typu wypowiedzi uwazalam je za nierealne. Ale przekonalam sie na wlasnej osobie! Nie jestescie sami, jest mnostwo osob ktore boryka sie z problemami, dobrze ze my tylko z glowka ;p a nie jakimis smiertelnymi chorobami Takze glowa do góry, pierś do przodu, głęboki oddech, dużo sportu i pamiętajcie TO TYLKO NASZA GŁÓWKA SOBIE TO WSZYSTKO WYMYŚLA I NAKRĘCA. Buziaki! 3majcie się i jeśli ktoś miałby ochotę pogadac, zapytać o coś, zachęcam. Mój meil to: blue_pink@interia.pl. Pozdrawiam. Ewelina

Mam to samo od 4 lat... nie bede opisywac jak sie zaczelo i jak doszlo i jakie obiajwy bo kazdy z nas ma to samo... najgorszym jest ze NIE WYOBRAZAM SOBIE egzaminnu pisemnego w zamknietej sali jazdy autobusem i wielu innych rzeczy w ktorych nie moge skorzystac z toalety... Ale zaczynam mowic dziennie do lustra CZESC JEST OK NOWY DZIEN DAM RADE JESTEM SZCZESLIWA! i po miesiacu zaczelam wierzyc w to co mowie ze dam rade. Zawsze MAM AWARYJNY PLAN TO ZNACZY WSZYSTKICH SCIEMNIAM ZE JESTEM W CIĄZY( 2 miesiac) albo chora wiec ide przez miasto i mysle stres natlok ludzi i wogole... I wtem chce od razu mis ie do ubikacji a ja na to ok jak mi sie zachce bardzo wtedy wejde do banku sklepu baru gdzie kolwiek pod reka i powiem PRZEPRASZM MUSZE SKORZYSTAC Z UBIKACJI JESTEM W CIAZY PROSZE MOGE NAWET ZAPLACIC i organizm sie uspokaja mam plan awaryjny ze zawsze ktos mi pomoze jak przycisnie mnie wiec ok i zołądek i lek sie ucisza ... Mozna pomyslec sobie ile jest rozwiazan jedziesz w busie ja wygladam za okno siadam zazwyczaj na samym koncu wtedy nikt nie patrzy na mnie i jest gites a jak stoje w korku i wiem ze nie dam rady to zawsze mog isc do kierowcy poprosiic go ze slabo ci i musisz wyjsc na zewnatrz albo zwymiotujesz mu w autobusie kazdy normalny czlowiek zrozumie i otworzy ci drzwi a jak jedzie to duzy halas wiec nawet jak by ci sie cos przytrawilo to nie slychac...pomysl o tym ze zwymiotowac mozesz ZAWSZE DO REKLAMOWKI... a jak chce ci sie do toalety pojsc albo nosic zapasowe spodnie to czasem uspokaja bo jak popuscisz przy obcych ludziach to I TAK CIE NIE ZNAJA I NAJPRAWDOPODOBNIEJ NIGDY ICH NIE SPOTKASZ I SIE PRZEBIERZESZ ZA ROGIEM WIEC POCZUCIE TEGO ZE I TAK CZY TAK MASZ SYTUACJE Z KTOREJ MOZESZ WYJSC I NIKT NIE BEDZIE WIEDZIEC JA mialam troche krepujaca sytuacje zachcialo mi sie do ubikacji stres i wogole... i nie moglam wytrzymac poszlam w krzaczki ludzie chodzili nie daleko ie wierze ze mnie nie widzieli no ale co zrobie... i to byl przelom zdalam sobie sprawe ze NIC MI LUDZIE NIE ZROBIA I NIE ZACZNA GONIC KRZYCZEC nic kompletnie wiec nie stresuje sie tym z chce mi sie bo to normalne NIE MARTWMY SIE MAM DO TERAZ MALE LEKI ale to pikus z tym co bylo... da sie zyc pozdrawiam i uwierzcie ze mna bylo MASAKRYCZNIE 4 LATA NIE WYCHODZILAM Z DOMU PRZEZ TO PASKUCTWO I W KONCU SIE SAMA BEZ PSYCHOLOGA PRZEMOGLAM I USWIADOMILAM ZE DAMY RADE SAMI