od 4 lat... nie bede opisywac jak sie zaczelo i jak doszlo i jakie obiajwy bo kazdy z nas ma to samo... najgorszym jest ze NIE WYOBRAZAM SOBIE egzaminnu pisemnego w zamknietej sali jazdy autobusem i wielu innych rzeczy w ktorych nie moge skorzystac z toalety... Ale zaczynam mowic dziennie do lustra CZESC JEST OK NOWY DZIEN DAM RADE JESTEM SZCZESLIWA! i po miesiacu zaczelam wierzyc w to co mowie ze dam rade. Zawsze MAM AWARYJNY PLAN TO ZNACZY WSZYSTKICH SCIEMNIAM ZE JESTEM W CIĄZY( 2 miesiac) albo chora wiec ide przez miasto i mysle stres natlok ludzi i wogole... I wtem chce od razu mis ie do ubikacji a ja na to ok jak mi sie zachce bardzo wtedy wejde do banku sklepu baru gdzie kolwiek pod reka i powiem PRZEPRASZM MUSZE SKORZYSTAC Z UBIKACJI JESTEM W CIAZY PROSZE MOGE NAWET ZAPLACIC i organizm sie uspokaja mam plan awaryjny ze zawsze ktos mi pomoze jak przycisnie mnie wiec ok i zołądek i lek sie ucisza ... Mozna pomyslec sobie ile jest rozwiazan jedziesz w busie ja wygladam za okno siadam zazwyczaj na samym koncu wtedy nikt nie patrzy na mnie i jest gites a jak stoje w korku i wiem ze nie dam rady to zawsze mog isc do kierowcy poprosiic go ze slabo ci i musisz wyjsc na zewnatrz albo zwymiotujesz mu w autobusie kazdy normalny czlowiek zrozumie i otworzy ci drzwi a jak jedzie to duzy halas wiec nawet jak by ci sie cos przytrawilo to nie slychac...pomysl o tym ze zwymiotowac mozesz ZAWSZE DO REKLAMOWKI... a jak chce ci sie do toalety pojsc albo nosic zapasowe spodnie to czasem uspokaja bo jak popuscisz przy obcych ludziach to I TAK CIE NIE ZNAJA I NAJPRAWDOPODOBNIEJ NIGDY ICH NIE SPOTKASZ I SIE PRZEBIERZESZ ZA ROGIEM WIEC POCZUCIE TEGO ZE I TAK CZY TAK MASZ SYTUACJE Z KTOREJ MOZESZ WYJSC I NIKT NIE BEDZIE WIEDZIEC 
JA mialam troche krepujaca sytuacje zachcialo mi sie do ubikacji stres i wogole... i nie moglam wytrzymac poszlam w krzaczki ludzie chodzili nie daleko ie wierze ze mnie nie widzieli no ale co zrobie... i to byl przelom zdalam sobie sprawe ze NIC MI LUDZIE NIE ZROBIA I NIE ZACZNA GONIC KRZYCZEC nic kompletnie wiec nie stresuje sie tym z chce mi sie bo to normalne NIE MARTWMY SIE MAM DO TERAZ MALE LEKI ale to pikus z tym co bylo... da sie zyc pozdrawiam i uwierzcie ze mna bylo MASAKRYCZNIE 4 LATA NIE WYCHODZILAM Z DOMU PRZEZ TO PASKUCTWO I W KONCU SIE SAMA BEZ PSYCHOLOGA PRZEMOGLAM I USWIADOMILAM ZE DAMY RADE SAMIGłosowałaś/eś już na tę wypowiedź
I tak można w nieskończoność. Mam już tego dość. Nie mogę sobie z tym poradzić. Nie umiem podejść do wszystkiego w olewający sposób i się niczym niestresować. Alkohol już nie pomaga po pracy. TRAGEDIA!!! Nie chce brać prochów co wodę z mózgu robią. Wszystko przez stresujący tryb życia, ktory zaczyna się od pierwszych lat szkoły.
