Zaloguj
Reklama

Sepsa - przyczyny, objawy, profilaktyka

Autor/autorzy opracowania:

Źródło tekstu:

  • Forum Pediatryczne

Kategorie ICD:


Sepsa - przyczyny, objawy, profilaktyka
Fot. ojoimages
(4)

Obszerny tekst odpowiadający na najważniejsze i najczęściej zadawane pytania dotyczące sepsy. Podkreślono wskazania do szczepień i profilaktycznego stosowania leków.

Sepsa to obecnie jedno z najczęściej używanych słów, jeżeli mowa o poważnych chorobach dotykających dzieci. Wokół tej choroby narosło wiele nieporozumień i mitów. Wydaje się, że w powszechnej świadomości rodziców nadal brak pełnego zrozumienia czym jest to schorzenie i jak najlepiej mu zapobiegać. Poniższy tekst przedstawia odpowiedzi na najczęściej pojawiające się pytania dotyczące sepsy.

Co to jest sepsa?

Sepsa, czyli inaczej posocznica (z łaciny sepsis), jest to gwałtowna, uogólniona reakcja organizmu, spowodowana przez krążące we krwi mikroorganizmy oraz ich toksyny. Sepsa jest więc synonimem zakażenia uogólnionego (zakażenia krwi).

Co powoduje sepsę?

Sepsę powodują najczęściej bakterie o dużej zjadliwości, takie jak meningokoki, pneumokoki, Haemophilus influenzae grupy B, ale także inne bakterie (jak np. Salmonella, czy paciorkowce). Przyczyną sepsy mogą być też wirusy i grzyby. Tak więc ogólna nazwa "sepsa" nie mówi nic o przyczynie zakażenia. Ostatnio nagłaśniane przypadki sepsy u dzieci, a wcześniej - wśród żołnierzy, były w większości spowodowane przez meningokoki (bakteria Neisseria meningitidis).

Jak rozpoznać, że dziecko może mieć sepsę?

Sepsa powstaje na skutek zakażenia, więc początkowe objawy mogą wyglądać jak banalna infekcja dróg oddechowych czy nieżyt żołądkowo-jelitowy. Jeżeli zakażenie przechodzi do krwi i rozsiewa się na cały organizm, objawia się to nagłym pogorszeniem stanu dziecka. Zwykle występuje wtedy wzrost temperatury ciała, znaczne osłabienie, przyspieszenie akcji serca i oddechu, zblednięcie lub zasinienie określonych części ciała, zaburzenia świadomości (przymroczenie, utrata przytomności), wymioty.

W ciężkiej sepsie pogorszenie rozwija się bardzo gwałtownie i może doprowadzić do śmierci w ciągu dosłownie paru godzin. Objawem niezwykle niepokojącym, który zawsze powinien zaalarmować rodziców dziecka, są tzw. wybroczyny, czyli pojawiające się na skórze ciemnoczerwone plamy różnej wielkości, nie ustępujące po ucisku, spowodowane zakrzepami krwi w naczyniach. Niestety nie ma typowych objawów zapowiadających sepsę i nie da się w pełni przewidzieć jej przebiegu.

Czy są badania potwierdzające, że dziecko ma sepsę?

Niestety nie ma badania, które wykonane w Poradni lub na Izbie Przyjęć, pozwoliłoby na jednoznaczne powiedzenie czy dziecko ma sepsę czy nie. Badaniem potwierdzającym zakażenie krwi jest wyhodowanie bakterii z posiewu krwi. Niestety posiew krwi daje wstępny wynik dopiero po co najmniej 48-72 godzinach, a wynik ostateczny nawet dopiero po tygodniu. Dziecko z sepsą zwykle ma znacznie podwyższone parametry zapalne (OB, CRP, leukocytoza), ale istnieje wiele innych chorób dających podwyższenie tych parametrów, więc nie można opierać się wyłącznie na tych wynikach. Wstępne rozpoznanie sepsy (przed uzyskaniem wyniku posiewu krwi) opiera się najczęściej na doświadczeniu i wiedzy lekarza, popartym starannym badaniem dziecka i jego obserwacją.

Co robić gdy podejrzewam sepsę u mojego dziecka?

Dziecko z niepokojącymi objawami chorobowymi powinno być jak najszybciej zobaczone przez lekarza, który zdecyduje o dalszym postępowaniu. Nasilone, gwałtownie narastające objawy sugerujące sepsę, wymagają natomiast jak najszybszego udania się na Izbę Przyjęć najbliższego Szpitala (nawet z pominięciem lekarza rejonowego). Nawet jeżeli objawy nie są zbyt nasilone, dziecko z podejrzeniem sepsy zawsze powinno być przyjęte do Szpitala celem nadzoru i wykonania niezbędnych badań.

Jak przenoszą się zakażenia powodujące sepsę?

Zakażenia powodujące sepsę przenoszą się najczęściej tak jak większość zakażeń górnych dróg oddechowych, to jest drogą kropelkową oraz przez bezpośredni kontakt, na przykład przez picie z jednej butelki, jedzenie tych samych kanapek, korzystanie ze wspólnych sztućców, całowanie się, lub inny bliski kontakt.

Kto jest najbardziej zagrożony zachorowaniem na sepsę?

Na sepsę chorują najczęściej osoby o obniżonej odporności, ale może ona dotknąć człowieka wcześniej zupełnie zdrowego. Wśród dzieci istnieją dwa szczyty wiekowe zachorowań: u dzieci najmłodszych (do 2-3 roku życia) oraz wśród nastolatków. Ostatnio występujące przypadki sepsy spowodowanej przez meningokoki są szczególnie groźne i częste wśród nastolatków, którzy są grupą podwyższonego ryzyka zachorowania.

fot. panthermedia

 

Wśród nastolatków najwięcej zachorowań dotyczy osób nieprzestrzegających codziennej higieny (jak opisano w punkcie 6), często przebywających w warunkach ścisłego kontaktu z wieloma osobami (dyskoteki, kluby sportowe, lokale rozrywkowe) oraz palących papierosy i/lub używających narkotyków. Ponadto za grupę szczególnego ryzyka zakażenia meningokokowego i sepsy uważa się osoby przemęczone, poddane przewlekłemu stresowi, żyjące w warunkach przeludnienia (akademiki, internaty, koszary, lokale socjalne) a także dzieci przewlekle narażone na bierne palenie tytoniu.

(4)
Reklama
Komentarze