Zaloguj
Reklama

Cytomegalia u dzieci

Autor/autorzy opracowania:

Źródło tekstu:

  • 1. Behrman R. i wsp.: „Podręcznik Pediatrii” 1996; 913-915.
    2. Magdzik W. i wsp.: „Choroby zakaźne i pasożytnicze – epidemiologia i profilaktyka” a-media press 2004, 334-339.
    3. Kubicka K., Kawalec W.: „Pediatria” PZWL 1999; 657-659.

Kategorie ICD:

Kategorie ATC:


Cytomegalia u dzieci
Fot. ojoimages
(3)

Artykuł przeznaczony dla lekarzy, szczegółowo omawia zakażenie wirusem cytomegalii (CMV) u dzieci. Przedstawiono różnorodne postacie kliniczne zakażenia oraz zasady diagnostyki, profilaktyki i leczenia zakażenia CMV w różnych grupach dzieci.

Cytomegalia

Zakażenie cytomegalią (CMV- cytomegalovirus) u ludzi wywołane jest wirusem z grupy herpes, który charakteryzuje się dużym rozpowszechnieniem w przyrodzie i zdolnością do pozostawania w organizmie gospodarza przez wiele lat w postaci utajonej. Występuje na wszystkich kontynentach niezależnie od pory roku.

Do zakażenia dochodzi zazwyczaj we wczesnym dzieciństwie, przebiega bezobjawowo i pozostawia po sobie ślad w postaci obecności przeciwciał skierowanych przeciwko temu wirusowi (przeciwciała anty-CMV w klasie IgG). Może również dojść do zakażenia płodu i wtedy rozwija się zespół cytomegalii wrodzonej. Częstość występowania zakażeń wrodzonych wynosi od 1-10%, jest wyższa w populacji o niższym standardzie życia.

Wirus cytomegalii może znajdować się w ślinie, pokarmie kobiecym, wydzielinie pochwy i szyjki macicy, leukocytach, moczu, nasieniu, kale oraz krwi. Kontakt z każdym z tych materiałów może doprowadzić do przeniesienia zakażenia (zakażenia poprzez zabawki w przedszkolach i żłobkach; zakażenia u dorosłych poprzez kontakty seksualne, przeszczepy narządów, przetoczenia krwi).

Wirus cytomegalii wnika do organizmu poprzez nos, gardło, narządy płciowe, przewód pokarmowy oraz uszkodzenia skóry i innych tkanek (przeszczepy serca, nerek i szpiku kostnego). U osób po przeszczepie narządów podanie leków immunosupresyjnych zazwyczaj powoduje ujawnienie się zakażenia albo z powodu zakażenia od dawcy narządu albo aktywacji własnego, utajonego zakażenia.



fot. panthermedia

Najskuteczniejszą metodą diagnozowania zakażeń płodowych jest izolacja wirusa lub stwierdzenie obecności materiału genetycznego wirusa metoda PCR (polymerase chain reaction). Najlepszym materiałem do badania jest ślina oraz mocz. Potwierdzeniem zakażenia w okresie płodowym jest obecność przeciwciał skierowanych przeciwko CMV w klasie IgM.

Natomiast brak przeciwciał przeciwko CMV w klasie IgG u noworodka wyklucza możliwość zakażenia płodowego. Obecność przeciwciał w klasie IgG może jednakże świadczyć o obecności przeciwciał przekazanych przez matkę. Niepokojące staje się utrzymywanie się stale wysokiego miana lub jego wzrostu w ciągu pierwszego roku życia – może to świadczyć zarówno o zakażeniu wrodzonym jak i o zakażeniu okołoporodowym.

(3)
Reklama
Komentarze